Vandaag is rood

Het was alwéér een mooie lentedag, vrijdag 22 april; het leek zowaar of dit jaar april eens niet deed 'wat ie wil', maar gewoon het weer gaf dat wíj graag willen: warm en zonnig. En op deze -in meerdere opzichten- goede vrijdag begaf ik mij, uiteraard per spoor, naar Scheveningen. Dat wil zeggen: per trein reed ik tot aan Den Haag, waar ik zou worden opgepikt om in stijl verder te reizen. En dat kwam mooi uit, want in de trein zitten met dit weer is geen pretje, zo bleek al snel. Ik had namelijk precies díe coupé gekozen, die bij de eerste stop (Utrecht Centraal) volstroomde met krijsende kinderen, die zo te zien (en zo te ruiken) op schoolreis waren. De meester droeg een bagwan-rood shirt, van het merk "100% polyester". Hij ging net iets te dicht bij mij in de buurt zitten en vertelde zonder ook maar één woord te spreken een heel verhaal in geuren, namelijk dat hij beslist nog nóóit van deodorant had gehoord, het concept wasmachine hem volstrekt vreemd was en hij überhaupt géén idee had wat een douche is. Wat een sneu typ. Maar vooral sneu voor mij. Net toen ik bijna kokhalzend de coupé wilde verlaten, stond hij op en ging een eindje verderop twee kinderen, die elkaar bijna de hersens insloegen, een 'lesje' leren. "Goed zo, laat maar zien wat je aan pedagogische vaardigheden in huis hebt, roodjakje!", hoorde ik mezelf denken. De kinderen waren accuut stil, wat volgens mij meer te maken had met het feit dat ze accuut bedwelmd waren, dan met eventueel pedagoogelen. Maar het goede nieuws was: ik kon weer ademhalen. En een stukje lezen in mijn net op het station aangeschafte boek: 'Rood'. Het nieuwste werk van mijn favoriete bioloog, Midas Dekkers, een lofzang op meisjes met rode haren. Nou, áls mijn zelfvertrouwen (en dat van alle andere rossige dames) nog ergens een boost nodig had, dan draagt dit boek er zeker aan bij. Enfin, een twintigtal bladzijden later arriveerden we in Den Haag, waar ik overstapte naar de Smart van vriendin Nienke.

We zetten vrolijk koers naar Scheveningen en verheugden ons al op een lunch aan het strand, toen we er ineens achterkwamen dat we niet de enigen waren, die dat hadden bedacht... er stond  voor de parkeergarage bij de boulevard een lange file! En wij stonden daarin. Keren op de weg was geen optie, want naast de rijbaan was een hoge betonnen richel, die de gehele bodemplaat van de Smart waarschijnlijk vakkundig had vermorzeld. En wij wilden natuurlijk niet met een trapauto à la Flintstones verder. Dus zat er niks anders op dan ons te schikken in dit lot. Resultaat: in een kwartier nog geen 100 meter opgeschoven, c.q. opgeschoten. Maar ineens dook er een escape op: een zijstraat! Eventuele verkeersborden (iets ronds en roods met een witte balk erin?) lieten we letterlijk links liggen en als een volleerd coureur manoeuvreerde Nienke (de) smart over achtereenvolgens over fietspad, stoep (rakelings langs parkeermeters en een heg!) en enkele (gelukkig lege!) parkeerhavens. Daarna scheurden we tegen het verkeer in de straat door (geen tegenliggers of dwarsliggers of zwaailichten gezien) en wonder boven wonder kwamen we uit vlakbij een andere parkeergarage, waar we zo in konden. Soms zit het tegen, en nu zat het mee. En zo zaten we dan even later toch aan het strand, in het Carlton Beachpaviljoen, waar het voelde alsof het medio juli was. Het rosébier smaakte dan ook prima, evenals het eten. En het personeel was aardig en attent. Na de lunch besloten we nog even naar een naastgelegen strandtent te gaan, om daar koffie te drinken. Het zag er erg leuk uit, deze strandtent waarvan ik geen naam op de gevel kon ontdekken. Wel vijf grote 'Coca Cola Zero'-parasollen lachten ons vriendelijk tegemoet. Maar dit werd een typisch voorbeeld van 'buitenkant zegt niet alles'. Sterker nog: híer zou men als gemeente Den Haag nou zo'n rood verkeersbord voor moeten plaatsen. Of nog beter: rood-wit afzetlint! On-ge-loof-lijk, wat een tent! Op een gezinnetje na waren we de enige gasten op het terras, maar de bestelde koffie was er na een kwartier nog niet. Moest het apparaat nog worden gekocht of zo? Dus ging ik binnen maar eens even poolshoogte nemen. "Ja, de koffie en de cappuccino zijn onderweg", zo beloofde men enigszins geïrriteerd. O ja en "of ik nog iets bij de koffie wilde". Ik antwoordde: "ja, een zoetje graag en een beetje melk". En ja hoor, even later kwam een jongeman (type 'wannabe surfer')  met dienblad langs, serveerde een cappuccino, een koffie en .... een glas melk! Ik barstte in lachen uit. Maar hij keek verbaasd. "Had ik dan niet gezegd dat ik melk bij de koffie wilde?" Well, wat moet je daar dan nog van zeggen! Hilarisch! Een tijdje later kwam de ober eindelijk weer es langs en vroeg of we nog iets wilden drinken. Eh, ja. (Hoe raad je het zo!) Ik besloot op safe te gaan dit keer (dacht ik) en bestelde een Coca Cola Zero. En daar kwam deel twee van de slapstick: "We hebben geen Zero". Huh? "Wat staat er op die parasol dan?", vroeg ik met enig gevoel voor drama. Nu gierde ook het gezinnetje naast ons het uit van de lach. Maar omdat het zulk dorstig weer was, we het gezellig hadden en we geen zin hadden om weer te verkassen, namen we een alternatief drankje, dat ook weer met grote vertraging werd geserveerd. Een rode kaart voor deze tent, totaal ontspoord! 

Het was mooi geweest. En rond vijf uur zat ik weer in de trein terug naar Amersfoort, met de sporen van de zon in mijn gezicht en de sporen van een liedje in m'n hoofd: 'Vandaag is rood'...

Vreemde gas(t)jes...

Woensdag 30 maart stond het jaarlijkse uitje naar de relatiegeschenkenbeurs Promz in de Utrechtse Jaarbeurs op de kalender. Lekker: even mezelf 'n dagje in nieuwe gadgets, gimmicks en promodingetjes wentelen! En het leek een goed plan om weer 'ns met de trein te gaan, om dan na de beurs in willekeurige windrichting verder te treinen. Want ja, Utrecht is maar een kwartiertje vanuit Amersfoort, dus dat kun je niet echt een reis noemen. Toen eenmaal de ochtend was aangebroken, trok het comfort van mijn auto me toch eigenlijk stiekem meer dan de trein. Ik besloot er aan toe te geven en wandelde richting Stadsring, waar mijn Berlingo zich zoals altijd bevond. Maar ojee! Een wirwar van rood/witte politielinten, met daarachter het voltallige lokale korps van brandweer en politie, hield mij op de Grote Haag tegen en maakte duidelijk dat ik vooral niet in de buurt van de Stadsring mocht komen, laat staan in de buurt van mijn auto. Mijn bolide stond namelijk precies (ja, precies!) ín het epicentrum van een giga-gaslek. Linke soep! Dus liet ik mijn ouwe diesel en de vreemde gas(t)jes voor wat ze waren en begaf ik mij per fiets naar het NS-station...

Het was zonnig weer in Utrecht, bijna zonde om in een jaarbeursgebouw rond te lopen, maar benieuwd naar de nieuwste noviteiten en de raarste rariteiten op relatiegeschenkengebied begaf ik mij toch in het beursgewoel. Zo'n beurs is eigenlijk iets heel merkwaardigs: de stands zijn op het oog allemaal kleine winkeltjes, maar je kunt er niets kopen. Wel krijg je van alles in je handen geduwd, gewenst of ongewenst: samples, pennen, visitekaartjes, glossy folders, spelletjes, pepermuntjes. Alles uiteraard keurig voorzien van het logo van de verkopende firma. En voorzien van een bijpassend verkoopverhaal. Want de deal op een beurs is: 'jij mag mijn spetterende spannende spotgoedkope speledingetje best meenemen, maar dan mag ík tegen jou aanpraten. Vreemde gastjes, die vertegenwoordigers. En de écht leuke gadgets, daar mag je alleen maar naar kijken... Zoals die ZOKU ijsjesmaker, wauw wat een topding! Of die mooie 'designer'tassen die je helemaal naar eigen smaak kunt vormgeven. Maar goed, ik liet ze tegen me aanpraten, nam alle verkooppraatjes en promoprulletjes 'dankbaar' in ontvangst en zo hobbelde ik vrolijk van het ene standje naar het andere. Daarbij wist ik tot m'n eigen verbazing steeds weer m'n meest geïnteresseerde gezicht op te zetten (oh ja joh? goh! wat leuk, dus jullie doen nu ook iets met relatiegeschenken in Polen? poeh, klinkt goed hoor! Mag ik die mok meenemen? Ach, wat een grappig ding zeg.... etc.). Enfin, enkele uren en vele 'succesverhalen' later én met een tas vol promotionele snuisterijen en aanverwant foldermateriaal, half bedwelmd door de mix van indringende aftershaves van gadgetverkopend Nederland, verliet ik de beursvloer weer. Nog even snel geluncht in het aangrenzende gastronomische paleis (mwah...) en de krant te woord gestaan; want men had gelezen op Twitter dat mijn auto bij het gaslek stond en dat was blijkbaar hot nieuws...

Om een uur of drie keerde ik weer terug naar Amersfoort; door het uitgelopen beursbezoek had het weinig zin nog verder het land in te treinen. Volgende maand maar weer. En eigenlijk was ik ook wel benieuwd naar de ontwikkelingen rondom de ontsnapte gassen. Maar niet nadat ik een vluchtig bezoek aan Starbucks had gebracht. Want een kans op een echte Frappucino mag je natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan. 

Tevreden zetelde ik mij met m'n ijskoffie weer in de intercity en hoorde vol verbazing een merkwaardige 'gesprek' aan dat zich een paar zitjes voor mij voltrok tussen twee vreemde gastjes in de categorie 80+. Zij zei (met luide krakende stem): 'Goed nou, we gaan hier zitten Jan, of wil je daar zitten, nee we gaan hier zitten, ga jij dan daar zitten want ik wil niet achteruit, o nee hij gaat die kant op, nou ga jij dan daar zitten dan ga ik hier. Wil je cola? O nee je wil geen cola want je wil nooit cola, of wil je water, je wil wel water he of niet? Jan, wil je nu een broodje of, nou misschien dan beter toch straks maar he,  als we in Zwolle zijn, of wil je een krentenbol, Jan? Oh kijk Jan, hee we moeten stil zijn hoor, kijk, daar staat Stilte. Sssst. Stil zijn! Dit is de eerste-klascoupé hoor, ik weet het zeker. Kijk, je moet stil zijn. Daar staat Stilte op het raam Jan.' Jan had nog geen wóórd gesproken en sprak met gedempte stem: 'nee hoor, dit is 2, zie daar, daar staat 2e klas boven die...'. Waarop zijn vrouw hem onderbrak met een luid en niet mis te verstaan 'sssst!!'....

Bij terugkomst in Amersfoort was het gaslek nog niet gelokaliseerd (tssss!), maar ik mocht al wel m'n auto verplaatsen, met behulp van wat politie- en brandweermannen. Gelukkig maar! Want stel je voor, dat ik nog dagenlang verstoken zou zijn van mijn ouwe trouwe diesel. Zoveel vreemde gas(t)jes om zich heen, dat trekt 'ie natuurlijk niet! En ik ook niet, dus gaf ik hem een mooi veilig plekje in de gas(t)vrije Koesteeg en haalde een magnetronmaaltijd....

20 februari 2011: Klassiekers

Het werd weer es tijd, want ik ging 'm al bijna missen: de trein. Dus op de Dag van het Geweldloos Verzet de zinnen verzet en de intercity naar Amsterdam gepakt. Overigens scheelde het weinig of ik was beland in een boemel ('stoptrein' in NS-jargon), maar gelukkig zet Tuffie (what's in a name; een betere naam voor dé stationsvoice-over is er niet, toch?) ons altijd weer op het juiste spoor. En zo weet ik op deze zonnige dag toch nog op de valreep te voorkomen dat mijn treinreisje naar Amsterdam onnodig lang gaat duren.

Het is niet druk in de dubbeldekker en riant zoeven we over de Utrechtse Heuvelrug richting Hilversum. Niet dat ík dat wist, dat de Utrechtse Heuvelrug zich helemaal tot in het Gooi uitstrekt. Ik was altijd meer van de typografie, dan van de topografie, zullen we maar zeggen. Maar de twee oudere klassiek geklede dames naast mij merken dit in hun geanimeerde conversatie op. Tsja, zij zijn toch bijna tweemaal zo oud - en dus tweemaal zo wijs - als ik, dus ik ga er maar even vanuit dat ze gelijk hebben. Eenmaal aangekomen op station Hilversum voor een korte tussenstop, worden twee pubermeisjes een paar stoelen verderop helemaal wild. "Oooh, kijk! We zijn in Hilversum! Hier worden toch alle tv-series gemaakt?" kraait de een. "Jaaa, hier wordt 'Kinderen geen bezwaar' opgenomen!", roept de ander verrukt uit." Hmm, bij het zien en horen van deze luidruchtige pubers ben ik nu toch even geneigd te denken dat dit een klassiek gevalletje van 'Kinderen, wel bezwaar' is... Niet veel later passeren we Diemen. Op zich niet zo spannend, maar wat opvalt, is dat het kerkhof naast het spoor zo buitensporig groot is, dat je het idee krijgt dat er zich in Diemen meer mensen ónder de grond bevinden, dan boven. Wie weet, misschien is het ook wel zo?

En dan is daar Amsterdam. De Hoofdstad, dus dat belooft wat. 't Is alweer even geleden dat ik er was. Nog steeds een ontzagwekkende stad, zeker voor een provinciaaltje zoals ik. En het ziet er, ook op deze zondag, zwart van de mensen. '15 miljoen mensen, op dat hele kleine stukje aarde' komt spontaan in me op. Op het moment dat je in Amersfoort een kanon in het centrum kunt afschieten zonder iemand te raken, komt Amsterdam over alsof het de laatste zaterdag voor de feestdagen is en iedereen nog inkopen moet doen. Een krioelende mix van allerhande nationaliteiten begeeft zich van station naar de Dam en omliggende winkelstraten. En ik maak er even deel van uit. Even maar, want zometeen ben ik in de Beurs van Berlage bij de tentoonstelling Reclameklassiekers, dus daar zal het wel rustig zijn....

Helaas, pindakaas... wat een drukte in Berlage! De Beurs, of beter gezegd beurs, loopt hier aan alle kanten vol! Want om een paar gouwe ouwe ('klassieke' in reclamejargon) commercials en billboards te bekijken, moet eerst door iedere bezoeker ook nog even 12,50 euro worden neergeteld. Niet dat ik dat niet kan of wil betalen, maar dit is toch een klassiek geval van overdrijven, niet waar? Het hangt hier vol met gesponsorde uitingen! Vooral Amstel springt eruit qua exposure; dan zou je zo'n tentoonstelling toch eigenlijk kosteloos moeten kunnen bezoeken. En een biertje aangeboden moeten krijgen. Op z'n minst! En pennen, postkaarten en pepermuntjes in je handen geduwd krijgen en meer van dat soort prullaria, voorzien van Neerlands bekendste logo's. We hebben toch in de loop der jaren al die ondernemingen met z'n allen enorm gespekt, door producten uit hun advertenties en commercials massaal aan te schaffen? Wat zeg ik: elke bezoeker van deze tentoonstelling zou geld tóe moeten krijgen! Enfin, dat zit er niet in. 'Foutje, bedankt!' Ik besluit me er echter niet heftig tegen te verzetten ('nú even niet!') en loop in de massa mee langs het reclamegeweld. En ach, toch best leuk om al die ouwe en nieuwe commercials nou es zo bij elkaar te zien. Wie kent ze niet, de tunes die zo in je hoofd bleven hangen van bijvoorbeeld Yogho yogho, Douwe Egberts ('altijd weer een gezellig moment') en 'miauwmiauwmiauwmiauw' (oei, díe was irritant!). En dan die oneliners, die werkelijk iedereen te pas en te onpas in de mond nam: 'Goeiemoggel', 'Schat staat de Bokma koud?', 'Nog zo gezegd, geen bommetje!' en 'Even Apeldoorn bellen'. Mijn persoonlijke favoriet blijft echter: 'Wij van WC-eend adviseren WC-eend'. Helemaal briljant, die commercial! Enfin, een aardige trip down commercial lane, maar meer ook niet, dus sta ik na een klein uurtje weer buiten.

Om me heen kijkend zie ik uitpuilende horecagelegenheden en tjokvolle winkels met koopgrage toeristen, burgers en buitenlui. De crisis is duidelijk voorbij (als ie er al ooit is geweest). Ik besluit de Bijenkorf met een bezoekje te vereren en loop binnen aan de kant waar de tassenboutiques zijn gesitueerd. De luxe spat er vanaf, de merknamen schreeuwen me tegemoet: 'koop mij!'. Ik kijk m'n ogen uit, alle klassiekers zijn aanwezig: Gucci, Guess, Prada, Hermes, Burberry, ... en zo te zien worden er goede zaken gedaan. Ik besluit het te laten bij wat rondkijken en begeef me dan weer in de multiculti-menigte op de Dam. Gut wat een hoop mensen hier. En mássa's duiven, ik zie nu wat Gert en Hermien bedoelden. En hoor ik die gevleugelde damschijtertjes nou 'doekoe-doekoe' roepen? Ja, ik weet het bijna zeker! Dan wordt mijn aandacht getrokken door een druk bewegende jongeman. Hij doet 'trucjes' met een uitzonderlijk groot slagersmes. Het ziet er zeer gevaarlijk uit dus ik loop door, maar vang nog nét op dat ie tegen het publiek zegt: 'this is a tric I learned from my brother, who is now - haha!- my sister'. Right. Nou, dat lijkt me duidelijk, bij zo'n grappenmaker wil je ver weg blijven.

Ik slenter in de slipstream van een handjevol Chinese toeristen nog een beetje langs de grachten in het zonnige, maar koude Amsterdam. Wat is het hier toch mooi, met al die ouwe pandjes, geveltjes, steegjes, grachtjes en bruggetjes. Echte Hollandse klassiekers, never out of fashion! En gewoon ook met gesloten beurs, gratis en voor niks te bewonderen...  Ach ja, 'daar word je toch blij van!'

22 januari 2011: retourtje Groningen

Na ruim 20 jaar autorijden mag ik wel stellen dat ik behoorlijk verknocht ben geraakt aan, ja bijna vergroeid ben met mijn bolide. Mijn blik op de weg geeft mij een uitstekende blik op de wereld, brengt mij waar ik heen wil gaan en heeft me nog nooit laten staan. Nou ja, behalve die ene keer in Zweden, toen de stuurpomp brak bij m'n ouders voor de deur. En een keertje in Amersfoort Noord, notabene vóór de deur van de autodealer (!), toen de koppeling brak. Oja, en een paar maanden geleden nog, toen de brandstofpomp brak, dit keer voor m'n eigen deur… Ach ja. Hij is wat brak soms, die Berlingo. Maar ja, ik hou nog genoeg van hem om 'm steeds weer op te laten lappen. En ik heb hem nodig, die dieselverslindende ouwe bus. Onder andere om op m'n werk te komen. Elk jaar weer spannend of 'ie de winter overleeft. En ja, ik geef toe, het is er eentje in de categorie roetmobiel. Niet echt goed voor het milieu, zeg maar. Zeker niet het milieu waarin ik verkeer. Dus heb ik besloten in m'n vrije tijd mijn blik op de weg zo nu en dan te verruilen voor een milieuvriendelijke(r) blik op het spoor. De treinstellen schijnen allemaal weer in orde te zijn, nadat ze bij het eerste sneeuwvlokje in december vorig jaar met 700 tegelijk de geest gaven… Ik ga de NS een kans geven. En met deze actie hoop ik ook mijn eigen blik wat te verruimen. Gewoon 'ns kijken hoe het spoort in Nederland, of niet. Een keer of twaalf dit jaar en elke keer naar een andere plek in Nederland, op minstens een uur treinen vanaf Amersfoort….

En zaterdag 22 januari 2011 is dan officieel de eerste keer. De maidentrip, zou je kunnen zeggen. Niet dat ik sinds m'n studie nooit meer in een trein gezeten heb, ik heb nog wel eens een poging gedaan. Maar door een slechte voorbereiding liep het vaak uit op een grote teleurstelling. Mijn verwachtingen zijn waarschijnlijk te hoog gespannen geweest. Ik dacht namelijk rustig te kunnen instappen enkele minuten voor de aangekondigde vertrektijd, een mooie en propere stoel bij een raam te kunnen scoren, ongestoord een krantje te kunnen lezen terwijl ik prettig omringd werd door de geur van vers gemalen koffie en warme croissantjes uit de stationskiosk. Tsja, krankzinnig natuurlijk. Hoe had ik dat nou kunnen denken! Wat een desillusie! Dringen op het station, dringen om überhaupt een zitplaats in de trein te kunnen bemachtigen, vieze stoelen, sporen van ondefinieerbare vloeibare zaken op de uitklaptafeltjes, veel te krappe zitplaatsen om een beetje krant open te kunnen vouwen, bedwelmd door een mix van geuren bestaande uit oud zweet, foute  aftershaves, treintoiletactiviteiten en ongewassen kleding en dat alles overgoten met een sausje van irritante geluiden waaronder te hard lachen, te hard praten (tegen medepassagiers of nog erger: tegen een mobieltje), niezen, hoesten, rochelen, neus ophalen en last but not least: koptelefoons die zó hard staan dat de persoon (meestal een puber) die eraan vastkleeft doof is (of dat heel snel wordt). En natuurlijk vertraging, stilstaan in de middle of nowhere, vage types die je aanklampen om gratis op je kortingskaart te kunnen meereizen… Wat een drama. Maar… ik laat het los en begin vandaag met een schone lei. Toen was toen, en nu is nu. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Voor de NS en voor mij. En zo besloot ik dat de eerste trip dit jaar richting Groningen moet gaan, de stad waar ik ooit mijn studie voltooide en waar ik nog jaren bleef 'hangen' vanwege de liefde. Ik ben er niet vaak meer geweest sinds ik er tien jaar geleden vertrok. Dus erg benieuwd hoe de stad zich heeft ontwikkeld…

Om 11.00 uur op deze grijze zaterdagochtend koop ik een kaartje, een cappuccino en stap ik met zo weinig mogelijk verwachtingen in de intercity naar Groningen/Leeuwarden. Ik hoop nog stiekem heel even op een lege trein zo in het weekend, maar niets blijkt minder waar: het is bomvol! Hebben ze gratis kaartjes weggegeven of zo? Met moeite kan ik een stoel bemachtigen, naast een meisje dat vooroverhangt over een studieboek en druk aan het schrijven is. Ik kan het niet laten even te spieken en zie plaatjes van organen die ik niet direct kan thuisbrengen en de woorden 'kangoeroe' en 'zwangerschap' vallen op. Wat voor studie volgt ze? Ik ben nieuwsgierig, maar ga het niet vragen. Ik besluit voor me te kijken en mijn oog valt op een Spaans uitziende puber, die volledig in beslag genomen wordt door een spelletje op z'n telefoon. Z'n Spaanse moeder ernaast is druk aan het lezen op haar MacBook; misschien doet ze wel een talencursus ofzo; ze draagt namelijk een gigantische koptelefoon, die gelukkig niet te hard staat. Naast mij zit over twee zitjes verspreid een gezin dat een toeristisch bezoek aan 't Noorden gepland lijkt te hebben. Een boek over de bezienswaardigheden in Drenthe ligt uitnodigend open op het uitklaptafeltje van de vrouw en ze leest er uit voor, maar zowel haar man als de pukkelige puberdochter lijkt het weinig te boeien. Om mij heen wordt aan alle kanten gepraat, getelefoneerd en gelachen. Een gezellige boel dus vandaag. So much for the 'stiltecoupé'... (of geldt die 'verplichte stilte' niet op zaterdag?) Maar het deert me niet echt. Hey, het is geen Spaanse moeder zie ik nu, ze is Mexicaans. In gedachten maak ik een sprongetje naar de Mexicaanse lunchroom die vroeger op de A-weg zat, zou die er nog zitten? Een burritootje met alles erop en eraan zie ik wel zitten!

Ik besluit de laptop eens uit de tas te halen, maar bedenk me dan dat het niet erg discreet typen is, zo onder het oog van al die onbekende medereizigers. Dan maar het lettertype aanpassen naar geel (NS-geel), dan kan niemand het lezen (en ik ook niet, blijkt even later). De deur van de coupé zwaait open en een meisje roept: 'Koffie van Starbucks, chocomel en koeken'. Wauw, dat is een hele vooruitgang! Geen railtender meer met van die slappe bocht, maar Starbucks! Ze heeft zelfs drie smaken in de aanbieding: Italian roast, Colombian en Decaf. Dat laatste is natuurlijk geen smaak, dat smaakt nergens naar. Maar goed, toch een mooi gevarieerd aanbod. Het meisje is uitgerust met een rugzak die gevuld is met heet water en ze beweegt zich moeizaam door het gangpad, vanwege de zware ton op haar buik, waar de 'merchandise' inzit. Inmiddels passeren we de Veluwe. Ondanks het saaie weer liggen de Veluwse bossen er toch maar weer mooi bij. Ik kijk langs mijn buurvrouw naar buiten en schiet dan spontaan in de lach: er staat een Sinterklaas in het bos, in vol ornaat! Met tabberd en mijter en staf; helemaal volgens het boekje. Nou ja, behalve dan dat ie 6 weken te laat is (of 46 weken te vroeg, dat kan ook). De studente kijkt mij vragend aan, ik vertel haar wat ik zag en bedenk me dan dat ze nu ook zou kunnen denken dat ík niet helemaal spoor. Ik benadruk nog maar eens dat er écht een Sinterklaas in het bos stond, en nog wat mensen er omheen. En een tractor geloof ik. Da's wel jammer van de trein, dat je niet even kunt stoppen en omkeren, of afslaan om te gaan kijken. Dat je niet zelf aan het stuur zit, maar overgeleverd bent… Of was dat nou juist de charme van de trein? Aan de andere kant van het gangpad bij het gezinnetje komen nu de broodjes, ik meen osseworst en kaas, op tafel, evenals eierkoeken en appels. Zouden ze soms het Sonja Bakker dieet doen? Ik ga het niet vragen en richt m'n blik weer naar voren. Ineens valt me op dat er woorden geprint staan op de coupéwand en -deur, het lijkt wel een verhaaltje of gedicht ofzo. Ik probeer het te lezen, maar stel al snel enigszins teleurgesteld vast dat het een verzameling losse woorden is. Enige zin of samenhang, als die er al is, kan ik in ieder geval niet ontdekken. Ik bedoel, áls je dan iets met tekst op de wand drukt, laat het dan ook iets zíjn. Niet zoiets zinloos en betekenisloos als dit. Hadden ze evengoed chinees erop kunnen zetten, of niks. Niemand die het snapt nu. Er staat iets, maar er staat tegelijk niets. Of is dit zo'n te doorgeschoten vorm van 'kunst'? Een typisch geval van 'jammer'.

En ineens doemt daar de stad Groningen op. Eindstation; iedereen wordt verzocht uit te stappen en z'n eigen bagage mee te nemen. Haha, wat een grappenmaker zeg. Vast een type van 'opeens weet je het, je wordt conducteur'… De meute stapt uit en vervolgt zijn of haar weg in Grunn'. Brrr, het is hier nog kouder dan in Amersfoort. Maar het maakt niet uit. Het stationsgebouw is nog even imposant als vroeger, het plein ervoor een wat merkwaardige, doch architectonisch verantwoorde golvende overkapping van een fietsenkelder. Da's nieuw. Ik loop richting het Groninger Museum en samen met mij hele volkstammen; er blijkt een Russische kunstexpositie te zijn. Die laat ik maar even voorbijgaan, er moet geshopt worden! Dus steek ik het Zuiderdiep over en betreed de Folkingestraat, wat mij betreft de leukste winkelstraat van Nederland. Via boekhandel Mevlana (waar ik twee boeken scoor) door naar Klinkhamer Antiek & Curiosa, een ware belevenis. Dit is een must voor iedereen die van oude meuk houdt, vooral omdat het zo geweldig in vitrines is uitgestald. Ik loop er tegen een lp aan (jawel, 'langspeelplaat', vinyl!') met composities van Cor Lemaire, muziek die ik al een tijdje zoek. Geweldig en dat voor maar vijf euro! 'Dat is ja hast gratis en veur niks jaaa', zou men hier zeggen. Het feit dat ik geen platenspeler bezit, houdt mij op dat moment even niet zo bezig…. Na anderhalf uur heb ik bijna elke winkel in de Folkingestraat van binnen en van buiten gezien en begeef mij naar de Vismarkt. Het is markt, fijn! In AOG (Algemeen Onbeschaafd Gronings) vliegen de 'koopjes' mij om de oren. Ik voel me gelijk weer helemaal thuis! Niet dat ik het echt gemist heb, maar het heeft toch wel wat. Dan valt mijn oog op een mobiele espressobar: een dubbele espresso met hazelnootshot lijkt mij een aangename 'break'. De koffieman praat graag en veel. En ik praat gezellig mee. Na de espresso vervolg ik mijn shopronde (wauw, er is zelfs een Bijenkorf in Groningen!) en maak ik nog een klein uitstapje naar m'n vroegere buurtje, de Oosterkade. Op de plek waar wij altijd lagen (met het zeiljacht waarop wij woonden), ligt nu de boot van Gert en Jannie. Gert, de scheepstimmerman die ons bootinterieur heeft gemaakt. Mooie tijd was dat.

Ach, wat ruik ik nu… een zuchtje wind draagt de bekende geur van oliekachels. It brings back memories. Er lijkt in de afgelopen tien jaar hier niets veranderd te zijn in de haven, het is net alsof ik er gister nog woonde. Dezelfde sfeer, dezelfde schepen, dezelfde pakhuizen, dezelfde speelplaats met zandbak en datzelfde lelijke gekleurde hek eromheen, dezelfde parkeerplaats, hetzelfde havenkantoor, dezelfde woonark van havenmeesters Chris en Christa (ja, zo heten ze echt) dezelfde…. Ik besluit er niet langer te blijven rondhangen, om te voorkomen dat ik terug ga verlangen naar deze setting, die zo ongecompliceerd was. Nou ja, dat wás natuurlijk niet zo, maar achteraf lijkt het nu zo. Het brein heeft de neiging de goede dingen te onthouden en minder goede naar de achtergrond te verbannen. En da's soms maar goed ook. Ik maak m'n 'rondje stad' af langs de Poelestraat, de Groote Markt, de Zwanestraat (de PC Hooftstraat van Grunn'), A-kerkhof en A-straat. En jawel hoor, de Mexicaan zit er nog, zij het met een nieuwe eigenaar. Omdat het inmiddels al 5 uur is geweest, besluit ik er een klein hapje te gaan eten. Een vriendelijke jongeman vraagt wat ik wil drinken en of ik kom lunchen. Sorry, wat zegt u? Om 5 uur lunchen? Nee, maar ik wil wel graag wat eten. Enfin, ik bestel die eerder gevisualiseerde burrito (wel lekker, maar schandalig duur) en een koffie met Kahlua, om op te warmen. Rond half zes begeef ik me weer richting station. Het is inmiddels ook donker geworden, en kouder! Gelukkig ben ik op tijd voor de trein terug naar Amersfoort en kan ik nu wél de gewenste plaats bij het raam uitkiezen. Ik zetel me met al m'n tassen naast me en duik in een boek dat ik eerder vanmiddag heb gekocht. Het gaat over wijze vrouwen, en ik had zomaar bedacht dat ik daar wel iets van kon leren, wellicht. Maar de schijnbare rust wordt in Meppel ruw verstoord, als een hele massa uitgelaten mensen de trein inbanjert. Blijkt dat er een WK schaatsen (sprint?) is geweest in Heerenveen. Dus ben ik de lege zitplaats naast me alweer kwijt. Maar het deert me niet. En ook de sporen van ondefinieerbare vloeibare zaken op het uitklaptafeltje, de krappe zitplaats, de geurenmix van oud zweet, foute aftershaves, toilet en ongewassen kleding en het harde lachen, praten, telefoneren, niezen, hoesten, rochelen en wat dies meer zij… ach, wat maakt het uit. Ik constateer tevreden dat ik een mooie dag heb gehad, en dat je de dingen niet altijd kunt veranderen, maar wel je kijk erop. En ik duik in m'n boek over wijze vrouwen. Misschien heb ik al iets geleerd vandaag… En met verruimde blik arriveer ik even voor acht uur weer in Amersfoort.