Het werd weer es tijd, want ik ging 'm al bijna missen: de trein. Dus op de Dag van het Geweldloos Verzet de zinnen verzet en de intercity naar Amsterdam gepakt. Overigens scheelde het weinig of ik was beland in een boemel ('stoptrein' in NS-jargon), maar gelukkig zet Tuffie (what's in a name; een betere naam voor dé stationsvoice-over is er niet, toch?) ons altijd weer op het juiste spoor. En zo weet ik op deze zonnige dag toch nog op de valreep te voorkomen dat mijn treinreisje naar Amsterdam onnodig lang gaat duren.
Het is niet druk in de dubbeldekker en riant zoeven we over de Utrechtse Heuvelrug richting Hilversum. Niet dat ík dat wist, dat de Utrechtse Heuvelrug zich helemaal tot in het Gooi uitstrekt. Ik was altijd meer van de typografie, dan van de topografie, zullen we maar zeggen. Maar de twee oudere klassiek geklede dames naast mij merken dit in hun geanimeerde conversatie op. Tsja, zij zijn toch bijna tweemaal zo oud - en dus tweemaal zo wijs - als ik, dus ik ga er maar even vanuit dat ze gelijk hebben. Eenmaal aangekomen op station Hilversum voor een korte tussenstop, worden twee pubermeisjes een paar stoelen verderop helemaal wild. "Oooh, kijk! We zijn in Hilversum! Hier worden toch alle tv-series gemaakt?" kraait de een. "Jaaa, hier wordt 'Kinderen geen bezwaar' opgenomen!", roept de ander verrukt uit." Hmm, bij het zien en horen van deze luidruchtige pubers ben ik nu toch even geneigd te denken dat dit een klassiek gevalletje van 'Kinderen, wel bezwaar' is... Niet veel later passeren we Diemen. Op zich niet zo spannend, maar wat opvalt, is dat het kerkhof naast het spoor zo buitensporig groot is, dat je het idee krijgt dat er zich in Diemen meer mensen ónder de grond bevinden, dan boven. Wie weet, misschien is het ook wel zo?
En dan is daar Amsterdam. De Hoofdstad, dus dat belooft wat. 't Is alweer even geleden dat ik er was. Nog steeds een ontzagwekkende stad, zeker voor een provinciaaltje zoals ik. En het ziet er, ook op deze zondag, zwart van de mensen. '15 miljoen mensen, op dat hele kleine stukje aarde' komt spontaan in me op. Op het moment dat je in Amersfoort een kanon in het centrum kunt afschieten zonder iemand te raken, komt Amsterdam over alsof het de laatste zaterdag voor de feestdagen is en iedereen nog inkopen moet doen. Een krioelende mix van allerhande nationaliteiten begeeft zich van station naar de Dam en omliggende winkelstraten. En ik maak er even deel van uit. Even maar, want zometeen ben ik in de Beurs van Berlage bij de tentoonstelling Reclameklassiekers, dus daar zal het wel rustig zijn....
Helaas, pindakaas... wat een drukte in Berlage! De Beurs, of beter gezegd beurs, loopt hier aan alle kanten vol! Want om een paar gouwe ouwe ('klassieke' in reclamejargon) commercials en billboards te bekijken, moet eerst door iedere bezoeker ook nog even 12,50 euro worden neergeteld. Niet dat ik dat niet kan of wil betalen, maar dit is toch een klassiek geval van overdrijven, niet waar? Het hangt hier vol met gesponsorde uitingen! Vooral Amstel springt eruit qua exposure; dan zou je zo'n tentoonstelling toch eigenlijk kosteloos moeten kunnen bezoeken. En een biertje aangeboden moeten krijgen. Op z'n minst! En pennen, postkaarten en pepermuntjes in je handen geduwd krijgen en meer van dat soort prullaria, voorzien van Neerlands bekendste logo's. We hebben toch in de loop der jaren al die ondernemingen met z'n allen enorm gespekt, door producten uit hun advertenties en commercials massaal aan te schaffen? Wat zeg ik: elke bezoeker van deze tentoonstelling zou geld tóe moeten krijgen! Enfin, dat zit er niet in. 'Foutje, bedankt!' Ik besluit me er echter niet heftig tegen te verzetten ('nú even niet!') en loop in de massa mee langs het reclamegeweld. En ach, toch best leuk om al die ouwe en nieuwe commercials nou es zo bij elkaar te zien. Wie kent ze niet, de tunes die zo in je hoofd bleven hangen van bijvoorbeeld Yogho yogho, Douwe Egberts ('altijd weer een gezellig moment') en 'miauwmiauwmiauwmiauw' (oei, díe was irritant!). En dan die oneliners, die werkelijk iedereen te pas en te onpas in de mond nam: 'Goeiemoggel', 'Schat staat de Bokma koud?', 'Nog zo gezegd, geen bommetje!' en 'Even Apeldoorn bellen'. Mijn persoonlijke favoriet blijft echter: 'Wij van WC-eend adviseren WC-eend'. Helemaal briljant, die commercial! Enfin, een aardige trip down commercial lane, maar meer ook niet, dus sta ik na een klein uurtje weer buiten.
Om me heen kijkend zie ik uitpuilende horecagelegenheden en tjokvolle winkels met koopgrage toeristen, burgers en buitenlui. De crisis is duidelijk voorbij (als ie er al ooit is geweest). Ik besluit de Bijenkorf met een bezoekje te vereren en loop binnen aan de kant waar de tassenboutiques zijn gesitueerd. De luxe spat er vanaf, de merknamen schreeuwen me tegemoet: 'koop mij!'. Ik kijk m'n ogen uit, alle klassiekers zijn aanwezig: Gucci, Guess, Prada, Hermes, Burberry, ... en zo te zien worden er goede zaken gedaan. Ik besluit het te laten bij wat rondkijken en begeef me dan weer in de multiculti-menigte op de Dam. Gut wat een hoop mensen hier. En mássa's duiven, ik zie nu wat Gert en Hermien bedoelden. En hoor ik die gevleugelde damschijtertjes nou 'doekoe-doekoe' roepen? Ja, ik weet het bijna zeker! Dan wordt mijn aandacht getrokken door een druk bewegende jongeman. Hij doet 'trucjes' met een uitzonderlijk groot slagersmes. Het ziet er zeer gevaarlijk uit dus ik loop door, maar vang nog nét op dat ie tegen het publiek zegt: 'this is a tric I learned from my brother, who is now - haha!- my sister'. Right. Nou, dat lijkt me duidelijk, bij zo'n grappenmaker wil je ver weg blijven.
Ik slenter in de slipstream van een handjevol Chinese toeristen nog een beetje langs de grachten in het zonnige, maar koude Amsterdam. Wat is het hier toch mooi, met al die ouwe pandjes, geveltjes, steegjes, grachtjes en bruggetjes. Echte Hollandse klassiekers, never out of fashion! En gewoon ook met gesloten beurs, gratis en voor niks te bewonderen... Ach ja, 'daar word je toch blij van!'
