Creatief met tomaat?

Met het hoofdkantoor hier om de hoek (Snouckaertlaan) en de 'ro(e)mantische' gedachte dat Emile nu zijn grande campagne-finale aan het voorbereiden is op exact dezelfde plek waar ik jarenlang campagnes voor de Rabobank voorbereidde, was na het roodgroenlinksrechtshutsklutspotje van gisteravond mijn trek toch weer een beetje aangewakkerd. Onder het motto 'verandering van spijs doet eten' ging ik dan ook verwachtingsvol op zoek naar het receptenboek van de SP, om te kijken wat je zoal met een tomaat kunt doen. Maar mijn SmaakPapillen kwamen wederom niet aan hun trekken, in tegendeel. Op www.sp.nl/standpunten kreeg ik ongezouten voor mijn kiezen (en alle andere hongerige kiezers ook vermoed ik?): "Er is een fout opgetreden, dit is meestal een tijdelijk probleem. Probeer het later nog eens." Punt. 

Wat??! Aah nee hè! Emile, hedde gij nou wéér geprobeerd (an die knupkes) te draaien? Nog zó gezegd: doe 't nie, as ge der geen verstand van hebt. En neee, zo werkt 't toch niet in de politiek Emile; ge kan toch nie alles zomaar efkes als 'fout' betitelen of als 'een tijdelijk probleem' afdoen? En hoezo 'probeer 't later nog eens'?! Later is te laat, Emile. Ge kan de dingen niet blijven vooruitschuiven, hè. 'Nou is zie taim toe cook ánd eat'. Da widde gij toch ook, of nie Emile! Emile...?
Ach, laat ook maar. Ik hou eigenlijk ook helemaal niet zo van tomaten. Ik wil écht groenvoer. En iets met een stevige bite. Want één ding is zeker, ik wil niet weer met honger naar bed! 

Paasode aan de Amersfoortse Kei

Een (k)ei hoort erbij

Oh kei, oh kei

hoeksteen van onze maatschappij,

op de hoek sta jij

er vaak wat eenzaam bij.

Voel je je eigenlijk wel lekker

sinds die keientrekker

je met veel drukte en vertoon

losrukte uit je comfort zone?

Mij boeit het niet bijster

of nu Everard Meyster

of iemand anders met jou

z'n krachten wil meten.

Maar ík wil ervoor waken

dat ze kiezels van je maken

en dat ze je óóit

nog zullen vergeten!

En velen met mij,

want oh kei, kijk eens aan!

met Pasen gestrikt en

een mooi jasje aan.

Jij kei van een steen,

je bent niet alleen

de steen op de hoek

van onze maatschappij

Jij stoere rots,

onze Amersfoortse trots;

als kei en als ei

hoor je er voor altijd bij!

(Ter info: het aankleden van de Kei is een initiatief van Triple-Art uit Amersfoort)

Accessoire...

Ik heb een nieuwe ring gekocht,
een superexclusieve;
zo een die ik al héél lang zocht
met zilveren bloemmotieven.

Ik kocht er ook een ketting bij,
ik vond dat dat wel moest;
want met z'n tweeën geven zij 
mijn outfit nét die boost.

En terwijl ik zo aan 't shoppen was,
toen werd ik mij bewust:
ik ben ook toe aan een nieuwe tas;
ja, het is gewoon een must!

En na die tas was de stap niet groot
naar een zonnebril, hoed en sjaal;
steeds mooier in en om mijn hoofd
steeds groter mijn arsenaal.

Bij thuiskomst stalde ik ze uit:
al mijn nieuwe accessoires, 
een indrukwekkend grote buit,
mijn hele maandsalaris!

Ach... jassen, tassen, sjalen, kralen
maak mij uiterlijk maar mooi en blij
maar wat mij écht compleet maakt en van bínnenuit laat stralen
mijn dierbaarste 'access-ware'... dat ben jij!

Ode aan een lekker ding

M'n hele leven ken ik jou
maar we zien elkaar niet meer zo vaak.
Niet dat ik niet meer van je hou
want je bent en blijft precies mijn smaak

Ik mis ons heimlijk rendez-vous'tje
bij de benzinepomp of in de stad
en bij MacD, met ijs als toetje;
wat hebben wij het fijn gehad!

En soms, soms moest ik even slikken,
als je mij met pikante delen confronteerde;
maar nooit heb jij me laten stikken
(behalve als ik in de USA verkeerde...)

Ja, ik heb je best wel vaak gemist
en wat zou ik nu graag mijn tanden in je zetten,
maar ik neem wat afstand, want mijn diëtist
zegt dat jij vol zit met verzadigde vetten…

Dus heb ik noodgedwongen mijn contact met jou
voor een tijdje in de ijskast gezet;
maar wéét, dat ik nog steeds van je hou
want je bent en blijft een lekker ding..... kroket!

Gedicht naar aanleiding van het bericht (AD, 4/11/11) dat de grootste krokettenproducenten Royaan (Van Dobben en Kwekkeboom) en Van Geloven (Mora) gaan fuseren en hun peilen nu ook op het buitenland gaan richten...

Oud en Nieuw

Lopend in de avonduren 

op de drempel van de nacht,

langs schaduwen op hoge muren,

Langestraat en Kortegracht,

dromend over avonturen

die hier hebben plaatsgehad;

ach, kon ik maar heel even gluren

in 't verleden van mijn stad.

Gewoon een keertje zélf ervaren

hoe het vroeger allemaal ging.

In een bootje op de Eem te varen

door een lang vervlogen herinnering,

waarin Piet mij leerde schilderen op doek

en Griet met me over de grachten schaatste,

ik met Jacob mocht dineren in Randenbroek

en met Everard een kei verplaatste.

Ach, avonturen van weleer,

even dacht ik, dat ik júllie schaduw zag;

maar het beeld vervaagt steeds meer,

op de drempel van weer een nieuwe dag…

----------------------------------------------------------

Gedicht voorgedragen tijdens het Scenecsfestival in Amersfoort op 3 november 2011, 

in het kader van 'Amersfoort over Amersfoort'.

Vandaag is rood

Het was alwéér een mooie lentedag, vrijdag 22 april; het leek zowaar of dit jaar april eens niet deed 'wat ie wil', maar gewoon het weer gaf dat wíj graag willen: warm en zonnig. En op deze -in meerdere opzichten- goede vrijdag begaf ik mij, uiteraard per spoor, naar Scheveningen. Dat wil zeggen: per trein reed ik tot aan Den Haag, waar ik zou worden opgepikt om in stijl verder te reizen. En dat kwam mooi uit, want in de trein zitten met dit weer is geen pretje, zo bleek al snel. Ik had namelijk precies díe coupé gekozen, die bij de eerste stop (Utrecht Centraal) volstroomde met krijsende kinderen, die zo te zien (en zo te ruiken) op schoolreis waren. De meester droeg een bagwan-rood shirt, van het merk "100% polyester". Hij ging net iets te dicht bij mij in de buurt zitten en vertelde zonder ook maar één woord te spreken een heel verhaal in geuren, namelijk dat hij beslist nog nóóit van deodorant had gehoord, het concept wasmachine hem volstrekt vreemd was en hij überhaupt géén idee had wat een douche is. Wat een sneu typ. Maar vooral sneu voor mij. Net toen ik bijna kokhalzend de coupé wilde verlaten, stond hij op en ging een eindje verderop twee kinderen, die elkaar bijna de hersens insloegen, een 'lesje' leren. "Goed zo, laat maar zien wat je aan pedagogische vaardigheden in huis hebt, roodjakje!", hoorde ik mezelf denken. De kinderen waren accuut stil, wat volgens mij meer te maken had met het feit dat ze accuut bedwelmd waren, dan met eventueel pedagoogelen. Maar het goede nieuws was: ik kon weer ademhalen. En een stukje lezen in mijn net op het station aangeschafte boek: 'Rood'. Het nieuwste werk van mijn favoriete bioloog, Midas Dekkers, een lofzang op meisjes met rode haren. Nou, áls mijn zelfvertrouwen (en dat van alle andere rossige dames) nog ergens een boost nodig had, dan draagt dit boek er zeker aan bij. Enfin, een twintigtal bladzijden later arriveerden we in Den Haag, waar ik overstapte naar de Smart van vriendin Nienke.

We zetten vrolijk koers naar Scheveningen en verheugden ons al op een lunch aan het strand, toen we er ineens achterkwamen dat we niet de enigen waren, die dat hadden bedacht... er stond  voor de parkeergarage bij de boulevard een lange file! En wij stonden daarin. Keren op de weg was geen optie, want naast de rijbaan was een hoge betonnen richel, die de gehele bodemplaat van de Smart waarschijnlijk vakkundig had vermorzeld. En wij wilden natuurlijk niet met een trapauto à la Flintstones verder. Dus zat er niks anders op dan ons te schikken in dit lot. Resultaat: in een kwartier nog geen 100 meter opgeschoven, c.q. opgeschoten. Maar ineens dook er een escape op: een zijstraat! Eventuele verkeersborden (iets ronds en roods met een witte balk erin?) lieten we letterlijk links liggen en als een volleerd coureur manoeuvreerde Nienke (de) smart over achtereenvolgens over fietspad, stoep (rakelings langs parkeermeters en een heg!) en enkele (gelukkig lege!) parkeerhavens. Daarna scheurden we tegen het verkeer in de straat door (geen tegenliggers of dwarsliggers of zwaailichten gezien) en wonder boven wonder kwamen we uit vlakbij een andere parkeergarage, waar we zo in konden. Soms zit het tegen, en nu zat het mee. En zo zaten we dan even later toch aan het strand, in het Carlton Beachpaviljoen, waar het voelde alsof het medio juli was. Het rosébier smaakte dan ook prima, evenals het eten. En het personeel was aardig en attent. Na de lunch besloten we nog even naar een naastgelegen strandtent te gaan, om daar koffie te drinken. Het zag er erg leuk uit, deze strandtent waarvan ik geen naam op de gevel kon ontdekken. Wel vijf grote 'Coca Cola Zero'-parasollen lachten ons vriendelijk tegemoet. Maar dit werd een typisch voorbeeld van 'buitenkant zegt niet alles'. Sterker nog: híer zou men als gemeente Den Haag nou zo'n rood verkeersbord voor moeten plaatsen. Of nog beter: rood-wit afzetlint! On-ge-loof-lijk, wat een tent! Op een gezinnetje na waren we de enige gasten op het terras, maar de bestelde koffie was er na een kwartier nog niet. Moest het apparaat nog worden gekocht of zo? Dus ging ik binnen maar eens even poolshoogte nemen. "Ja, de koffie en de cappuccino zijn onderweg", zo beloofde men enigszins geïrriteerd. O ja en "of ik nog iets bij de koffie wilde". Ik antwoordde: "ja, een zoetje graag en een beetje melk". En ja hoor, even later kwam een jongeman (type 'wannabe surfer')  met dienblad langs, serveerde een cappuccino, een koffie en .... een glas melk! Ik barstte in lachen uit. Maar hij keek verbaasd. "Had ik dan niet gezegd dat ik melk bij de koffie wilde?" Well, wat moet je daar dan nog van zeggen! Hilarisch! Een tijdje later kwam de ober eindelijk weer es langs en vroeg of we nog iets wilden drinken. Eh, ja. (Hoe raad je het zo!) Ik besloot op safe te gaan dit keer (dacht ik) en bestelde een Coca Cola Zero. En daar kwam deel twee van de slapstick: "We hebben geen Zero". Huh? "Wat staat er op die parasol dan?", vroeg ik met enig gevoel voor drama. Nu gierde ook het gezinnetje naast ons het uit van de lach. Maar omdat het zulk dorstig weer was, we het gezellig hadden en we geen zin hadden om weer te verkassen, namen we een alternatief drankje, dat ook weer met grote vertraging werd geserveerd. Een rode kaart voor deze tent, totaal ontspoord! 

Het was mooi geweest. En rond vijf uur zat ik weer in de trein terug naar Amersfoort, met de sporen van de zon in mijn gezicht en de sporen van een liedje in m'n hoofd: 'Vandaag is rood'...

Vreemde gas(t)jes...

Woensdag 30 maart stond het jaarlijkse uitje naar de relatiegeschenkenbeurs Promz in de Utrechtse Jaarbeurs op de kalender. Lekker: even mezelf 'n dagje in nieuwe gadgets, gimmicks en promodingetjes wentelen! En het leek een goed plan om weer 'ns met de trein te gaan, om dan na de beurs in willekeurige windrichting verder te treinen. Want ja, Utrecht is maar een kwartiertje vanuit Amersfoort, dus dat kun je niet echt een reis noemen. Toen eenmaal de ochtend was aangebroken, trok het comfort van mijn auto me toch eigenlijk stiekem meer dan de trein. Ik besloot er aan toe te geven en wandelde richting Stadsring, waar mijn Berlingo zich zoals altijd bevond. Maar ojee! Een wirwar van rood/witte politielinten, met daarachter het voltallige lokale korps van brandweer en politie, hield mij op de Grote Haag tegen en maakte duidelijk dat ik vooral niet in de buurt van de Stadsring mocht komen, laat staan in de buurt van mijn auto. Mijn bolide stond namelijk precies (ja, precies!) ín het epicentrum van een giga-gaslek. Linke soep! Dus liet ik mijn ouwe diesel en de vreemde gas(t)jes voor wat ze waren en begaf ik mij per fiets naar het NS-station...

Het was zonnig weer in Utrecht, bijna zonde om in een jaarbeursgebouw rond te lopen, maar benieuwd naar de nieuwste noviteiten en de raarste rariteiten op relatiegeschenkengebied begaf ik mij toch in het beursgewoel. Zo'n beurs is eigenlijk iets heel merkwaardigs: de stands zijn op het oog allemaal kleine winkeltjes, maar je kunt er niets kopen. Wel krijg je van alles in je handen geduwd, gewenst of ongewenst: samples, pennen, visitekaartjes, glossy folders, spelletjes, pepermuntjes. Alles uiteraard keurig voorzien van het logo van de verkopende firma. En voorzien van een bijpassend verkoopverhaal. Want de deal op een beurs is: 'jij mag mijn spetterende spannende spotgoedkope speledingetje best meenemen, maar dan mag ík tegen jou aanpraten. Vreemde gastjes, die vertegenwoordigers. En de écht leuke gadgets, daar mag je alleen maar naar kijken... Zoals die ZOKU ijsjesmaker, wauw wat een topding! Of die mooie 'designer'tassen die je helemaal naar eigen smaak kunt vormgeven. Maar goed, ik liet ze tegen me aanpraten, nam alle verkooppraatjes en promoprulletjes 'dankbaar' in ontvangst en zo hobbelde ik vrolijk van het ene standje naar het andere. Daarbij wist ik tot m'n eigen verbazing steeds weer m'n meest geïnteresseerde gezicht op te zetten (oh ja joh? goh! wat leuk, dus jullie doen nu ook iets met relatiegeschenken in Polen? poeh, klinkt goed hoor! Mag ik die mok meenemen? Ach, wat een grappig ding zeg.... etc.). Enfin, enkele uren en vele 'succesverhalen' later én met een tas vol promotionele snuisterijen en aanverwant foldermateriaal, half bedwelmd door de mix van indringende aftershaves van gadgetverkopend Nederland, verliet ik de beursvloer weer. Nog even snel geluncht in het aangrenzende gastronomische paleis (mwah...) en de krant te woord gestaan; want men had gelezen op Twitter dat mijn auto bij het gaslek stond en dat was blijkbaar hot nieuws...

Om een uur of drie keerde ik weer terug naar Amersfoort; door het uitgelopen beursbezoek had het weinig zin nog verder het land in te treinen. Volgende maand maar weer. En eigenlijk was ik ook wel benieuwd naar de ontwikkelingen rondom de ontsnapte gassen. Maar niet nadat ik een vluchtig bezoek aan Starbucks had gebracht. Want een kans op een echte Frappucino mag je natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan. 

Tevreden zetelde ik mij met m'n ijskoffie weer in de intercity en hoorde vol verbazing een merkwaardige 'gesprek' aan dat zich een paar zitjes voor mij voltrok tussen twee vreemde gastjes in de categorie 80+. Zij zei (met luide krakende stem): 'Goed nou, we gaan hier zitten Jan, of wil je daar zitten, nee we gaan hier zitten, ga jij dan daar zitten want ik wil niet achteruit, o nee hij gaat die kant op, nou ga jij dan daar zitten dan ga ik hier. Wil je cola? O nee je wil geen cola want je wil nooit cola, of wil je water, je wil wel water he of niet? Jan, wil je nu een broodje of, nou misschien dan beter toch straks maar he,  als we in Zwolle zijn, of wil je een krentenbol, Jan? Oh kijk Jan, hee we moeten stil zijn hoor, kijk, daar staat Stilte. Sssst. Stil zijn! Dit is de eerste-klascoupé hoor, ik weet het zeker. Kijk, je moet stil zijn. Daar staat Stilte op het raam Jan.' Jan had nog geen wóórd gesproken en sprak met gedempte stem: 'nee hoor, dit is 2, zie daar, daar staat 2e klas boven die...'. Waarop zijn vrouw hem onderbrak met een luid en niet mis te verstaan 'sssst!!'....

Bij terugkomst in Amersfoort was het gaslek nog niet gelokaliseerd (tssss!), maar ik mocht al wel m'n auto verplaatsen, met behulp van wat politie- en brandweermannen. Gelukkig maar! Want stel je voor, dat ik nog dagenlang verstoken zou zijn van mijn ouwe trouwe diesel. Zoveel vreemde gas(t)jes om zich heen, dat trekt 'ie natuurlijk niet! En ik ook niet, dus gaf ik hem een mooi veilig plekje in de gas(t)vrije Koesteeg en haalde een magnetronmaaltijd....